اگر روزي دشمن پيدا كردي، بدان در رسيدن به هدفت موفق بودي! اگر روزي تهديدت كردند، بدان در برابرت ناتوانند! اگر روزي خيانت ديدي، بدان قيمتت بالاست! اگر روزي تركت كردند، بدان با تو بودن لياقت مي خواهد

مي دوني در مورد چي حرف ميزنم

آره با تو هستم

يادت هست؟

1- سوم دي ماه

2- شب يلدا

.

.

.

.

؟- 11 تير ماه .

.

.

.

.

اما تيرماه چيز ديگري بود

گفتم خسته شدم

سكوت كردي

گفتم تمومش كن

بازهم سكوت كردي

سكوت كردم

گفتي مرام داشته باش

به تاريخ مصرف كه نگاه كردم ديدم يكساله گذشته

زندگي مثل پيانو است،

كليدهاي سفيد نماينگر شادي

و كليدهاي سياه نمايانگر غم ،

اما براي شينيدن موسيقي

          زندگي

بايد با هر دو كليد

                   آهنگي بسازيم

وين داير

پ.ن : سفر به غار تنهائی نیاز اکنون من است، آرامش درون خود را گم کرده ام.                               

بار خدايا :

از عشق امروزمان چیزی برای فردا کنار بگذار:

نگاهی ،

یادی،

تصویری،

خاطره ای ،   

صفحات را ورق مي زنم

كاغذ را

         قلب را

                 خاطره را

نگاه مي كنم،

مي گردم و مي چرخم،

فرياد مي زنم و تو را مي خوانم

هيچ نيست

تمام شده

گم شده در صفحات

اكنون در مجموعه اي از خوب و بد غرق شده اي

گاه اين ترس مرا مي لرزاند

                                             " فراموش شوي"

من رسماً و كتباً از نويسنده مطلب زير معذرت مي خوام ولي بايد اعتراف  كنم اين نوشته رو با توجه به شرايط خودم تا 80% تغيير دادم

خیلی سهله چیزی رو که تا دیشب بود یادگاری
صبح بلند شی ببینی که دیگه يادي ازش نداري

خیلی سهله که نباشه هیچ جایی برای آشتی
بی وفا شي براي اونی که جونتو واسش گذاشتی
خیلی سخته اون کسی که اومد و کردت دیوونه
هوساش وقتی تموم شد بره و پیشت نمونه
خیلی سخته که عزیزی یه شب برات بميره

تازه فردای همون روز به مرگت راضي شه

خیلی سخته توی بهار با کسی آشنا شی
اما وقتی که سه باره بهار شد یه جوری ازش جدا شی
خیلی سخته یه غریبه برات بشه آشناي صد ساله
بعد به اون بگی که چشمات نمی خواد اونو ببینه
خیلی سخته که ببینیش توی یک فصل طلایی
کاش مجازاته بدی داشت ، توی قانون ، بی وفایی
خیلی سخته واسه اون بشکنه یه عمر غرورت
ولی اون نخواد بمونه همیشه سنگ صبورت
خیلی سخته اون که دیروز تو واسش یه رویا بودی
حالا بهت ثابت كنه كه تو با روياهاي ديگه اش فرقي نداري

ديگر نمي خواهم صداي ملامت رااز حنجره ي شقايق هاي وحشي بشنوم

من دست سبز تو را براي شکوفايي گل هاي وجودم مي خواهم

بيا که اشکهايم بهانه ي تو را مي گيرند

بيا که پريان احساسم پرواز را فراموش کرده اند

بيا که حوريان اشکهايم قسم خورده اند که راه قدم هايت را نمناک سازند

گفتم دوستت دارم

و دوستت دارم

و دوستت دارم

و اشک از چشمانم سرازير شد و باز ...

و به جاي سکوت اين بار تو نيز مانند من اشک ريختي...

گفتم تو را بيش از خود دوست مي دارم

                   گفتم : قبل از تصميم ، به آينده بيانديش

                                     گفتم :‌چون ديواري پشتم باش، مرا توان مقابله نيست

گفتم دعا كن فراموش كنم

                  گفتم : بخواه كه بگذارم و بگذرم

گفتي :‌ تو آن گوي طلائي كه برايت همه گوي ها را خواهم شكست

                   گفتي :‌ آينده رو خود خواهم ساخت

                                     گفتي :‌ فقط باش ، ...

نگفتم كه اين گوي طلائي طاقت ضربه ندارد

                   نگفتم : هراس از آينده مرا به تباهي كشاند

                                     نگفتم :‌ بودنم تو را نيز تباه كرد

گفتي :‌ ...

حال مي گويم

"بردن اسم تو از ياد کاريه که خيلي سخته دل تو نقش يه قلبه که تو اغوش درخته"

دعا كن خشكسالي بياد تا درختمون هيزم بشه ،

دیروز گریستم 

دلم می خواد بفهمی     .

دیروز تا می توانستم برای خودم گریه کردم،

دیروز گریستم، برای تمامی روزهایی که گرفتار،  خسته و یا عصبانی بودم ،برای تمامی روزها و تمامی نگرش هایم     برای تمامی لحظاتی که سبب بی حرمتی،  بی احترامی و جدایی از خودم شده و ، موجب شده بود،  انعکاس رفتار دیگران در من چنان باشد که خود نیز همان رفتار را با خودم داشته باشم، دیروز برای تمام تلاش هایی که کرده بودم تا دیگران دوستم بدارند گریستم برای تمامی خواسته هایی که میسرنشد و برای تمامی کارهایی که فقط به خاطر خشنودی اطرافیانم انجام دادم و بازتاب آن در خودم جز خلاء روحی،  درد جسمی و خستگی بی حد چیزی نبود     

دیروز گریستم 

چون گاهی جز گریه کاری نمی توان کرد،

دیروز گریستم 

به این خاطر که رنجیده بودم،  به این خاطر که مرا رنجانده بودند و به این خاطرکه من رنجور راهی نداشتم.جز این که در،  دردی عمیق فرو روم .زمانی که در این درد فرو می روی،  رنج تو را بیدار می کند    

دیروز گریستم 

به خاطر این که خیلی دیر شده بود و به خاطر این که وقتش رسیده بود      .

دیروز گریستم 

به این خاطر که روحم به تمامی چیزهایی که نیازبود بدانم،  واقف بود . دیروز با تمامی روحم گریستم و او را راضی کردم.حال بسیار بدی داشتم اما در میان گریه هایم احساس رهایی می کردم     

چرا که دیروز به خاطر همه چیز گریستم 

بنام آنكه آفريد تو را تا ديوانه كنم تورا

" نوشدارو اگر نيست مرهمی بياوريد به تسکين درد...

سهراب، زجر کش شد"

با قلب من بازي كن، روح كوچك و حساس من را به سخره بگير

خيالي نيست

وصيتنامه بنويس

حكايت بگو

من را در پرتگاه بي ياور رها كن

طعم گس مرگ را در دهانم مزه مزه كن

بازهم مي گويم

بازهم فرياد مي زنم

من تو را دوست مي دارم

و به قول تو اميدوار

من و تو به انتهاي راه رسيده ايم

براي هر محتضرزماني براي جان دادن وجود دارد

من تا پايان بهار خواهم مرد

مرگ را چه تفسير كني؟

قطع دم و بازدم؟

                         نــــــــه

مرگ یعنی نداشتن اميد

من اميدي به زندگي ندارم

ديگر اميدي به ديدن تو نيست

فقط اين زمان را از من نگير

بگذار اين لحظات آخر را با طعم شيرين حضورت مزه مزه كنم

بگذار با تك تك سلولهايم وجودت را در آغوش بگيرم

بگذار تو بگوئي و من بشنوم

نمي خواهم صدايت را فراموش كنم

نمي خواهم نگاهت را از ياد ببرم

نمي خواهم بوي نفست را به دست باد بسپارم

مي خواهم گوشم پر شود از صداي تو

مي خواهم چشمهايم فقط نگاه تو را دنبال كند

مي خواهم وجودم مملو از بوي تو شود

به نام او که اگر حکم کند همه محکومیم

من محكوم به نيست شدنم

پس بگذار آرزوي آخرم به دست تو برآورده شود

با من بمان

تا پايان بهار

من و گلها در بهار شكوفا مي شويم و در پايان بهار مي خشكيم

عشق من

به يك وعده خود وفا كن

من را به كوه بسپار

ميدونم كه يكروزي مي رسه كه كوه من رو هم به فراموشي ميسپاري

اما وعده خود را فراموش مكن

تا روزي كه من نفس مي كشم بمان

مي خواهم مرا به طبيعت بسپاري