احساس ربات بودن بهم دست داده دلم سفر مي خواد

خيلي دلم مي خواست انسان صبوري بودم، متاسفانه تنها كاري كه تا الان تونستم در اين رابطه انجام بدم سكوت در زمان خشم بوده و بس.

اما امان از ظاهر فرياد كش، هر زمان كه نياز به پنهان كاري بوده اين چهره من بوده كه سر درون را بر سر كوي و برزن فرياد زده

هميشه از آدمهاي كه در همه حال خود رو محق معرفي مي كنن عصباني شدم ، و همواره سعي كردم نزارم دل كسي رو به عمد برنجونم، اما امروز خارج از توانم بود تحمل گستاخي انسان ناداني كه حتي قدرت مودبانه صحبت كردن هم ندارد.

پس دارم زمان مي كشم تا گزارش عملكردش رو به مقامات بالاتر رد نكنم.

الان همون لحظه اي كه نياز به آرامش دارم

بچه شتره از مادرش میپرسه:مامان,مامان, برای چی ما شتر ها کوهان داریم؟ مامان:خوب پسرم ما حیوانات صحرایی هستیم و برای ذخیره آب به کوهان احتیاج داریم.شهرت ما به اینه که میتونیم بدون آب دوام بیاریم. بچه:خب,پس چراپاهامون اینقدر درازه وکف پاهامون گرد؟ مامان:پسرم اینها به این خاطر ه که ما بتونیم تو صحرا راه بریم.با این پا ها من از هر کس دیگری بهتر میتونم تو صحرا راه برم.(و مادر این را با افتخار گفت!) بچه:خوب مادر ,این مژه های من چرا اینقدر بلند هستند؟بعضی وقتها مزاحم دیدن من میشن. مامان:پسرم این مژه های پرپشت و بلند برای محافظت از ماست.اونها کمک میکنند که چشمهای تو در شن و باد صحرا آسیب نبینه. بچه:آها.خوب پس کوهان برای ذخیره آبه وقتی که ما در صحرا هستیم.این پا ها راه رفتن در صحرا هستندو این مژه ها از چشمهای من در صحرا محافظت میکنند....پس اصلا ما توی این باغ وحش چه غلطی میکنیم؟

-          می گفت باید پسر میشدی، از عهده هر کاری بر میاد، تیز و بز و زرنگه

-          منظورش من نبودم، در ضمن اینهائی که گفتی چه ربطی به پسر بودن داره؟

هر وقت عصباني ميشم همه چيز رو بالا ميارم

نمي دونم اين به خاطر معده ضعيفه كه تحمل فشاره عصبي رو نداره؟

يا روح رنجوري كه تحمل هضم اين دنياي كثافت را ندارد

دلم می خواد بنویسم اما هرچی فکر می کنم چیزی برای نوشتن پیدا نمی کنم

سالها عادت کردم غمها و شادی ها رو با نوشتن به تعادل برسونم، اما مدتهاست نوشتها بهم خیانت کردند، روزی که اونها رو تو دست دیگران دیدم به این نتیجه رسیدم که دیگه خلوت دل معنای خودش رو از دست داده ، شروع کردم با خود زمزمه کردن برای خودم گفتم و گفتم اما حالا که می خوام گفته ها رو پیدا کنم کلمات فراری شدن، حسها موندن اما کلمات .....

فكر مي كردم قدرت نه گفتن رو ياد گرفتم

يادم رفته بود زندگي كردن تو اين دنياي وحشي فقط نه گفتن كافي نيست پرروي هم ميخواد

در حال حاضر فقط عصبانيم، بيشتر از همه از خودم

دلم مي خواد چنان بزنمش كه نفس كشيدن رو فراموش كنه،

بابا جون اشتباه كردم خوبه، نبايد آدم حسابت مي كردم، يكي به من بگه چرا اينقدر حماااااااااااااااااااااقت كردم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ ايكاش مي تونستم قرارداد رو فسخ كنم

راستي كسي مي تونه به من بگه چطوري ميشه معامله اي  رو كه تو دفتر خونه ثبت شده برهم زد؟ من از حماقت خودم شاكيم ، كجا ميشه شكايت كرد؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پ.ن – 2 : تا اطلاع ثانوي ( 10 دقيقه ) نمي خوام به هيچ موضع كاري فكر كنم . الان هم دارم رویای آبی   هاتف رو گوش ميدم.