بنام آنكه آفريد تو را تا ديوانه كنم تورا

" نوشدارو اگر نيست مرهمی بياوريد به تسکين درد...

سهراب، زجر کش شد"

با قلب من بازي كن، روح كوچك و حساس من را به سخره بگير

خيالي نيست

وصيتنامه بنويس

حكايت بگو

من را در پرتگاه بي ياور رها كن

طعم گس مرگ را در دهانم مزه مزه كن

بازهم مي گويم

بازهم فرياد مي زنم

من تو را دوست مي دارم

و به قول تو اميدوار

من و تو به انتهاي راه رسيده ايم

براي هر محتضرزماني براي جان دادن وجود دارد

من تا پايان بهار خواهم مرد

مرگ را چه تفسير كني؟

قطع دم و بازدم؟

                         نــــــــه

مرگ یعنی نداشتن اميد

من اميدي به زندگي ندارم

ديگر اميدي به ديدن تو نيست

فقط اين زمان را از من نگير

بگذار اين لحظات آخر را با طعم شيرين حضورت مزه مزه كنم

بگذار با تك تك سلولهايم وجودت را در آغوش بگيرم

بگذار تو بگوئي و من بشنوم

نمي خواهم صدايت را فراموش كنم

نمي خواهم نگاهت را از ياد ببرم

نمي خواهم بوي نفست را به دست باد بسپارم

مي خواهم گوشم پر شود از صداي تو

مي خواهم چشمهايم فقط نگاه تو را دنبال كند

مي خواهم وجودم مملو از بوي تو شود

به نام او که اگر حکم کند همه محکومیم

من محكوم به نيست شدنم

پس بگذار آرزوي آخرم به دست تو برآورده شود

با من بمان

تا پايان بهار

من و گلها در بهار شكوفا مي شويم و در پايان بهار مي خشكيم

عشق من

به يك وعده خود وفا كن

من را به كوه بسپار

ميدونم كه يكروزي مي رسه كه كوه من رو هم به فراموشي ميسپاري

اما وعده خود را فراموش مكن

تا روزي كه من نفس مي كشم بمان

مي خواهم مرا به طبيعت بسپاري

من دختر تاريکيم؛که از ماه زاده شدودرسپيده دم يک صبح تاريک می ميرد

می خواهم آرام؛آرام ابليس شوم!

آری ابليس اين نام زيباتر است

می خواهم ابليس شوم تا در دل شب هر دم فرشته ای اسير کنم

او را بکشم؛گوشت تنش را تکه تکه کنم؛بخورم...........

سياه شوم ؛تاريک تر از شب

و.......                     منتظر بمانم

                                                       تا تو بيايی

تو را اسير کنم؛گوشت تنت را تکه تکه کنم؛نه نمی خورم تو فرشته نيستی!

اما صبح در رورنامه می خوانيم:آقازاده ای که او هم مانند ساير آقازاده ها فرشته بود

توسط ابليسی ربوده؛گوشت پاک تنش تکه تکه وخورده شد....

و من باز هم منتظرم........

به من بگو : نگو ! ... نمیگویم ! اما نگو نفهم . که من نمیتوانم نفهمم .

من میفهمم .

* دکتر علی شریعتی *

اول خواستم بخاطر اينكه مدت زمان طولاني نبودم به هيچ كدوم از دوستان هم سرنزدم كلي عذر خواهي كنم . مي دونم كه مي بخشيد

تو اين مدت از دست همه چيز تا حد مرگ عصباني بودم حتي از خود خدا

يك روز هم حسابي با هم دعوا گرفتيم.

نتيجه اخلاقي اونهم اين شد:

من ديگه هيچ تصميمي نمي گيرم ، هيچ آرزوئي ندارم. به آينده نخواهم انديشيد، گذشته را فراموش خواهم كرد.

من در لحظه زندگي خواهم كرد. مي خواهم لذت زندگي را تجربه كنم

از اون عزيزي هم كه كتاب عظمت خود را دريابيد اثر ^{وين داير} ترجمه _{محمدرضا آل ياسين} رو داد يــــــــــــك دنيــــــــــــا ممنون